Τι βίωσε μια οικογένεια στο Ηνωμένο Βασίλειο που αντιμετώπισε τη νόσο Erdheim-Chester.

Από την Chesnee Green
13 Σεπτεμβρίου 2018

Οι ασθενείς με τη νόσο Erdheim-Chester (ECD) δίνουν καθημερινά μάχη για τη σωματική και ψυχική τους υγεία. Ομοίως, και οι φροντιστές δίνουν καθημερινά μάχη. Πολλές φορές, η ιστορία που κρύβεται πίσω από τα παρασκήνια και πίσω από τη νόσο δεν λέγεται ούτε ακούγεται. Μια φροντιστή δέχτηκε ευγενικά να διηγηθεί την περίπλοκη ιστορία πίσω από τα παρασκήνια, την οποία αντιμετωπίζουν οι φροντιστές κάθε μέρα.

Η ιστορία της Λίντα Ρόουλαντ περιγράφει λεπτομερώς τη ζωή της ως φροντιστή της αγαπημένης της αδελφής Γκλέντα, καθώς και τις δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπίσει η οικογένεια.

Σχεδόν δέκα χρόνια πριν από τη διάγνωση της Γκλέντα και δώδεκα χρόνια πριν από τον πρόωρο θάνατό της, ξεκίνησε η πορεία της με την ECD. Η Λίντα και τα μέλη της οικογένειας άρχισαν να παρατηρούν μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά της Γκλέντα, όπως το να τρώει τρόφιμα που είχαν λήξει, να αφήνει τις εστίες της κουζίνας αναμμένες, να μην κατεβαίνει από το λεωφορείο στις συνηθισμένες στάσεις που χρησιμοποιούσε εδώ και 13 χρόνια, να νιώθει συνεχή δίψα και να αισθάνεται συνεχώς σαν να είχε συμπτώματα γρίπης. Η Γκλέντα έκανε ακόμη και περίεργα πράγματα, τα οποία ακολουθούσαν από ακατάλληλο γέλιο.

Καθώς ήταν μια φυσιολογική, γλυκιά και εργατική γυναίκα μέσης ηλικίας, αυτές οι συμπεριφορές ήταν απλώς ασυνήθιστες, παράξενες και ανησυχητικές. Η οικογένεια αποκαλούσε τη Γκλέντα “νυσταγμένη” και έλεγε ότι απλώς περνούσε την “περίεργη ηλικία” της. Δυστυχώς, αυτές οι συμπεριφορές της “περίεργης ηλικίας” επιδεινώθηκαν και προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία στην οικογένεια. Η υπερβολική δίψα ήταν τόσο έντονη, που η Γκλέντα άρχισε να πίνει οτιδήποτε και ό,τι μπορούσε να βρει μπροστά της. Επίσης, η ισορροπία της γινόταν όλο και πιο δύσκολο να ελεγχθεί. Αυτά τα δύο συμπτώματα μαζί οδήγησαν τη Λίντα να πιστέψει ότι η αδελφή της είχε μόλις γίνει αλκοολική. Δεν είχαν ιδέα τότε ότι δεν ήταν αυτή η περίπτωση.

Λόγω των περικοπών του κράτους, οι ιατρικοί πόροι δεν ήταν άμεσα διαθέσιμοι. Η Λίντα σκέφτηκε ότι η αιτία της πρόσφατης παράξενης συμπεριφοράς της Γκλέντα θα μπορούσε να είναι ένας όγκος στον εγκέφαλο. Λόγω της έλλειψης κρατικής χρηματοδότησης και του γεγονότος ότι οι γιατροί της θεωρούσαν ότι επρόκειτο για εγκεφαλική αιμορραγία, δεν έγιναν περαιτέρω εξετάσεις και πίστευαν ότι το πρόβλημα θα εξαφανιζόταν με τον καιρό.

Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, τα συμπτώματα δεν εξαφανίστηκαν, αλλά αντίθετα επιδεινώθηκαν, όπως και το άγχος για την οικογένεια. Τα συμπτώματα συσσωρεύονταν: βήχας/πνιγμός κατά το φαγητό ή το πόσιμο, απώλεια ισορροπίας και πτώσεις, ανεπάρκεια της ουροδόχου κύστης, ακράτεια εντέρου, υπερβολική σιελόρροια, περισσότερες λοιμώξεις, παραισθήσεις και ακόμη περισσότερες νοσηλείες. Σε κάποιο σημείο, της έβαλαν καθετήρα, κάτι που δημιούργησε μόνο περισσότερα προβλήματα. Η Γκλέντα τραβούσε τον καθετήρα, τον άδειαζε σε ακατάλληλες στιγμές και μέρη, ή απλά δεν τον άδειαζε καθόλου. Αυτό ήταν πολύ επιβαρυντικό για την οικογένεια. Σε αυτό το σημείο, της διαγνώστηκε άνοια λόγω πολλαπλών εμφραγμάτων.

Καθώς η οικογένεια αντιμετώπιζε δυσκολίες, αναζητούσε υποστήριξη! Η Γκλέντα ήταν τότε στα 50 της και απλά δεν υπήρχε καμία ομάδα υποστήριξης που να ταιριάζει στην ηλικιακή της ομάδα ή στις ανάγκες της οικογένειας. Η μόνη διαθέσιμη υποστήριξη δεν προσέφερε ουσιαστικά καμία ανακούφιση. Επειδή η Γκλέντα θεωρούνταν διανοητικά ικανή να λαμβάνει τις δικές της αποφάσεις, συχνά πνιγόταν με φαγητό και ποτά ενώ βρισκόταν υπό τη φροντίδα αυτών των φροντιστών. Αν και η οικογένεια είχε ενημερώσει τους φροντιστές ότι η Γκλέντα δεν μπορούσε να καταναλώνει συγκεκριμένα τρόφιμα ή ποτά, ο φροντιστής ήταν υποχρεωμένος να ακολουθεί τις επιθυμίες και τις ανάγκες της Γκλέντα.

Μετά από σχεδόν 10 χρόνια αγώνων, “Τότε άρχισαν να γίνονται αισθητά τα πραγματικά προβλήματα…”, λέει η Λίντα. Η Γκλέντα δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει, έπασχε από διπλή ακράτεια, είχε βλάβη στο λαιμό λόγω των συχνών πνιγμών και παρουσίαζε σωματικά συμπτώματα που έμοιαζαν με αυτά της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Οι ατελείωτες επισκέψεις σε γιατρούς, καθώς και η επιμονή της Λίντα και της οικογένειας, τελικά απέδωσαν καρπούς. Τους δόθηκε η σωστή διάγνωση της νόσου Erdheim-Chester.

Η διάγνωση ήρθε ως απόλυτη έκπληξη, μετά από τόσα χρόνια αγωνίας και αβεβαιότητας για το τι ακριβώς αντιμετώπιζαν. Το να ζει κανείς στην αβεβαιότητα μπορεί να είναι πολύ επιβαρυντικό για το σώμα και το μυαλό, αλλά η διάγνωση δεν έθεσε τέλος στον αγώνα. Η διάγνωση δεν τέθηκε αρκετά νωρίς ώστε να μπορέσουν να επωφεληθούν από τα φάρμακα που βοηθούν τους ασθενείς με ECD να ανακτήσουν κάποιο έλεγχο της υγείας τους.

Η Γκλέντα θα έπρεπε σύντομα να μεταφερθεί σε οίκο ευγηρίας. Οι κόρες της Γκλέντα φοβήθηκαν τόσο πολύ την πιθανότητα να πεθάνει από πνιγμό, που αυτό έγινε κυριολεκτικά ένας ζωντανός εφιάλτης για την οικογένεια. Την εβδομάδα πριν πεθάνει η Γκλέντα, είπε στη Λίντα ότι είχε κουραστεί, είχε κουραστεί να παλεύει. Στις 19 Οκτωβρίου 2016, την ημέρα των γενεθλίων της ανιψιάς της, η Γκλέντα έφυγε από τη ζωή.

Η ECD δεν αποτελεί μόνο μια μάχη για τον ασθενή, αλλά και έναν αγώνα για τους φροντιστές και τις οικογένειες που τον περιβάλλουν. Η έγκαιρη διάγνωση είναι πολύ σημαντική για τους ασθενείς με ECD, καθώς η μακροπρόθεσμη βλάβη στα όργανά τους συχνά δεν μπορεί να αναστραφεί.

“Η φροντίδα είναι μια κατάσταση στην οποία κάτι έχει σημασία· είναι η πηγή της ανθρώπινης τρυφερότητας.” – Ρόλο Μέι