Ο εικονικός αγώνας δρόμου/περπατήματος για την ECD, που διοργανώθηκε από τα μέλη αυτό το μήνα, συνέβαλε στη συγκέντρωση χρημάτων για την έρευνα σχετικά με αυτή τη σπάνια ασθένεια, στην ευαισθητοποίηση του κοινού και στη συσπείρωση των υποστηρικτών όλων όσων παλεύουν με την ECD.
Η οικογένεια Atnip συγκεντρώθηκε την πρόσφατη Ημέρα του Πατέρα για να κατακτήσει μαζί νέα ύψη, στηρίζοντας τον πατέρα και σύζυγό τους, αλλά και ολόκληρη την κοινότητα!
Αναρρίχηση για τη θεραπεία
Από τη Μελίντα Άτνιπ

Η οικογένεια Atnip ολοκλήρωσε τον αγώνα των 5 χλμ. αυτή την Ημέρα του Πατέρα. Περάσαμε μια όμορφη μέρα γιορτάζοντας τον σύζυγό μου, Barry Atnip (55), όχι μόνο ως πατέρα των δύο γιων μας, του Richard (25) και του Bradley (20), αλλά και για την επιμονή του στον αγώνα κατά της ECD.
Λίγα λόγια για το παρελθόν του συζύγου μου… Ήταν παίκτης υδατοσφαίρισης στο λύκειο και στο πανεπιστήμιο, καθώς και ναυαγοσώστης και εκπαιδευτής κολύμβησης. Μετά το πανεπιστήμιο, ο Μπάρι άρχισε να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση και, μόλις γεννήθηκαν τα αγόρια μας και μεγάλωσαν αρκετά, άρχισε να προπονεί μπέιζμπολ και υδατοσφαίριση για πάνω από 12 χρόνια. Αποσύρθηκε από την προπονητική όταν τα αγόρια τελείωσαν το λύκειο.
Πριν από δύο χρόνια, στον Μπάρι διαγνώστηκε διαβήτης insipidus (κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της προπονητικής του καριέρας). Κατάφερε να τον αντιμετωπίσει και όλα φαινόταν να πηγαίνουν καλά μέχρι τον Απρίλιο του 2020. Ο Μπάρι ένιωσε εξαιρετική κόπωση και παρουσίασε διάφορα συμπτώματα που υποδείκνυαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Την περασμένη χρονιά, παράλληλα με τις προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19, βρεθήκαμε μπλεγμένοι σε μια επίπονη διαδρομή 9 μηνών για να βρούμε τη διάγνωση της πάθησης του Μπάρι. Όλα ξεκίνησαν με τον ερεθισμό στα μάτια και τους κοιλιακούς πόνους του Μπάρι. Αυτό που πιστεύαμε ότι ήταν απλώς κάποια οφθαλμική βλάβη από τον ήλιο και μια πιθανή κρίση εκκολπωματίτιδας εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο σοβαρό. Για πάνω από έξι μήνες, οι γιατροί πίστευαν ότι έπασχε από λέμφωμα ή σάρκωμα. Από τον Απρίλιο του 2020 μέχρι σήμερα, ο Μπάρι έχει πραγματοποιήσει πάνω από είκοσι ιατρικά ραντεβού μέσω Zoom, δεκαεπτά ιατρικά ραντεβού δια ζώσης και έχει επισκεφτεί είκοσι διαφορετικούς γιατρούς (έξι οφθαλμίατρους). Όλοι οι γιατροί προέρχονταν από τέσσερα διαφορετικά ιατρικά κέντρα (St. Jude, UCI, Stanford, Memorial Sloan Kettering της Νέας Υόρκης). Έχει υποβληθεί σε μία αξονική τομογραφία, τέσσερις μαγνητικές τομογραφίες, δύο PET, δύο βιοψίες της κοιλιακής μάζας πίσω από τα νεφρά του, μία βιοψία μυελού των οστών, δύο ηχοκαρδιογραφήματα, γονιδιωματικό προφίλ του όγκου, μία σειρά ακτινογραφιών (τι μεγάλη υπόθεση!), τρεις εξετάσεις για κοροναϊό (μία από τις οποίες ήταν θετική, με ήπια συμπτώματα και δεκατέσσερις ημέρες σε καραντίνα), δύο απονευρώσεις (χωρίς σχέση με την υπόθεση, αλλά καθόλου ευχάριστες), μία στεφάνη και τουλάχιστον εκατόν πενήντα φιαλίδια αίματος.
Στον Μπάρι διαγνώστηκε η νόσος Erdheim-Chester στις 19 Ιανουαρίου 2021. Ο Μπάρι ξεκίνησε τελικά τη θεραπεία την 1η Απριλίου 2021. Λαμβάνει αναστολείς BRAF και MEK. Τα καλά νέα είναι ότι ο Μπάρι επιτέλους νιώθει καλύτερα!!! Ο Μπάρι εργάζεται, γυμνάζεται, κάνει σκι, ποδηλασία βουνού και διατηρεί την ελπίδα ότι θα καταφέρει να ανακόψει την εξέλιξη της νόσου του. Ζούμε κάθε μέρα με σκοπό και είμαστε τυχεροί που έχουμε την οικογένεια και τους φίλους μας στη ζωή μας. Όπως γνωρίζετε, χωρίς την έρευνα και τις κλινικές δοκιμές που διεξήχθησαν πριν από το 2016, τα θεραπευτικά σχέδια για την ECD ήταν ελάχιστα. Είμαστε ευγνώμονες στους ασθενείς που μας προηγήθηκαν και κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες, ώστε ο Μπάρι να έχει στη διάθεσή του τα κατάλληλα φάρμακα για τη θεραπεία αυτής της σπάνιας νόσου.
Λοιπόν… κατόπιν αιτήματος του προπονητή Μπάρι, κατά τη διάρκεια του αγώνα ECD 5K, η οικογένειά μας έπρεπε να συμμετάσχει σε μια “πρόκληση αναρρίχησης σκαλοπατιών”. Ξεκινήσαμε από το όμορφο, χαλαρό μονοπάτι στην πόλη μας, το Φούλερτον, και μετά κατευθυνθήκαμε προς τα “σκαλοπάτια”. Ο Μπάρι μας ζήτησε να ανεβούμε όλοι τα σκαλοπάτια, τέσσερις φορές! Αρχικά ανεβαίναμε μια σκάλα κανονικά, και στη συνέχεια αυξάναμε σταδιακά το ρυθμό μέχρι να πηδάμε τα σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή. Ολοκληρώσαμε τη βόλτα μας δίπλα στο σιντριβάνι του τοπικού μας πάρκου. Σημείωση: Δεν μου άρεσε καθόλου να πηδάω τα σκαλοπάτια.
Αν και μόλις ξεκινάμε το ταξίδι μας με τη νόσο Erdheim-Chester, είναι σημαντικό για εμάς να ευαισθητοποιήσουμε το κοινό και να συμβάλουμε στην εξεύρεση θεραπείας. Ένα βήμα μπροστά για την Ομάδα Atnip, ένα βήμα πιο κοντά στη θεραπεία!

