In dit verhaal over de wonderbaby met de ziekte van Erdheim-Chester zijn sommige risico’s het waard om te nemen.
Alice Nilsen, is a 39-year-old Erdheim-Chester Disease (ECD) patient and mother to a beautiful little girl, Marie. Her story to a diagnosis and thereafter, is nothing short of a miracle.
Alice, die in Noorwegen werd geboren, bracht een groot deel van haar jeugd door in de Verenigde Staten. Ze was dol op kunstschaatsen en turnen, naast tal van andere sporten. Toen ze 18 werd, verhuisde Alice terug naar Noorwegen, waar ze kort daarna aan de opleiding tot verpleegkundige begon om haar dromen na te jagen. Hier begon het ECD-verhaal van Alice.
Alice became the girl that would always stumble and eventually had trouble even lifting her own feet. Having always been young, healthy, and physically active, this led her primary care doctor to order CT scans of her brain in 2005, the results were inconclusive. Alice would next experience her first MRI; these results were also inconclusive. Referral after referral, doctor after doctor, hospital after hospital, and procedure after procedure, left Alice feeling lost. Nearing four years of medical issues and many procedures, the only thing noticed was the slight buildup on her cerebellum in her brain and a tumor-like spot on her spine. In 2009, doctors, no closer to a diagnosis, decided to biopsy the tumor in her back. Yet again the results were inconclusive, this procedure left Alice with permanent nerve damage, causing her left leg to become numb.
Alice werkte destijds als verpleegster in het psychiatrisch ziekenhuis en zag de jaren voorbijgaan terwijl ze voortdurend moest plassen, overmatige dorst had en steeds slechter kon lopen. Deze voortdurende achteruitgang stelde de medische professionals voor een raadsel. Velen dachten dat het om een onbekende neurologische aandoening ging en stonden op het punt het op te geven. In wat voelde als een laatste poging om antwoorden te vinden, werd Alice eind 2010 doorverwezen naar het ziekenhuis in Bergen, Noorwegen.
December 2010, Alice was admitted to the hospital for nearly two weeks doing the same tests over and over. But this time was different. A young Greek doctor, Charalampos Tzoulis, was not willing to give up on Alice or the medical mystery. After the two weeks, he had a suspicion of possible diagnosis. In February 2011, Alice returned to see Dr. Tzoulis, when he performed a spinal bone biopsy near the tumor. The results confirmed his suspicions. After six years of searching for answers, Alice was diagnosed with Diabetes Insipidus and Erdheim-Chester Disease.
De weg vooruit
During the search for a diagnosis, Alice also found love. In 2007, she met Pâl and he has faithfully been by her side since. Relieved from finally getting a diagnosis but also scared of the unknown, Alice and Pâl began searching the internet for answers, support, anything that would help in this new journey. Their search led them to find information on Erdheim-Chester Disease Global Alliance. She quickly reached out to Kathy Brewer, the President and Co-founder of ECD Global Alliance. This connection allowed Alice to not feel so alone. In 2012, Alice and Pâl attended their first ECD Global Alliance Patient and Family Gathering in San Diego, California, meeting expert medical professionals, other patients and caregivers, and the ECD Global Alliance staff.
Inmiddels gebruikte Alice wandelstokken om mobiel te blijven, maar bij haar terugkeer naar Noorwegen wist ze dat ze haar baan als verpleegkundige moest opzeggen. Gezien de fysieke eisen van het verpleegkundig beroep en het feit dat Alice zich niet meer snel kon verplaatsen, was het onlogisch om door te gaan. Ze kon echter wel een nieuwe functie als secretaresse in het ziekenhuis krijgen. Hoewel een carrièreswitch op de agenda stond, had Alice ook veranderingen gepland voor haar zorg.
During the ECD Global Alliance patient and family event in San Diego, Alice had heard about vemurafenib. A new medication that had shown improvement in some patients with ECD. She had been given some medication but with no respite in symptoms. It took some time and persuasion, but Alice told her doctors about the new medication she learned about at the event. In 2013, she was tested for the BRAF mutation. With a quick positive result, Alice began taking vemurafenib in December 2013.
Haar aanvankelijke dosering van twee vemurafenib ’s ochtends en twee ’s avonds (2 x 2) per dag bezorgde Alice hevige gewrichtspijn en nog minder bewegingsvrijheid. Na slechts drie weken verlaagde haar Griekse arts de dosering naar 1 x 2 per dag. De pijn werd steeds draaglijker en na een maand met vemurafenib was het tijd om te kijken of er nog andere zichtbare veranderingen waren. De scan bracht hoop en vreugde! Haar arts vertelde haar opgewonden dat er iets positiefs aan de hand was: haar tumor werd kleiner!
After years of not being able to go to the gym or exercise, the day after she got home from the hospital stay Alice signed up for a gym membership and began walking daily. Her 3-month MRI checkup was even better, then the 6-month visit came with even more good news! Alice continued to push herself at the gym, she even began lifting weights and exercising with a personal trainer. After only one year on vemurafenib, the dosage was reduced again to 1 x 1. After two years, Alice was only taking 1 vemurafenib daily. Her strength kept developing, she even climbed Pulpit Rock, a 600 m climb, with the help of Pål and her two walking sticks in September 2015. One kilometer had become many.
Things were looking up! Alice even attended ECDGA events in Washington D.C., Houston, and Paris. Things were looking good and her walking improved tremendously. Although she knew that she would never walk the same as she did before the original biopsy, she was content! She could now walk longer distances with no help. Exercise became her second medicine, a lifeline to ease the pain.
De wind van verandering
Begin 2017 merkte Alice dat ze zich voortdurend uitgeput voelde. Ze dacht natuurlijk dat ze te veel werkte en schroefde haar werkuren zelfs terug. Toch bleef de vermoeidheid aanhouden. Rond Pasen zette Alice’s vrouwelijke intuïtie haar ertoe aan een zwangerschapstest te doen. Tegen alle verwachtingen in – artsen hadden haar verteld dat ze nooit zwanger zou kunnen worden en dat ze vanwege haar ziekte ook niet zwanger mocht worden – was de test positief. Alice was zwanger. Dit werd bevestigd door haar huisarts, en Alice werd overspoeld door gemengde gevoelens. Ze had altijd al moeder willen worden, dus het was een droom die uitkwam. Aan de andere kant vroeg ze zich af hoe het ooit zou kunnen lukken, gezien al haar gezondheidsproblemen. Ze wist dat het gesprek met dr. Tzoulis moeilijk zou worden. Hij deelde haar enthousiasme niet en stelde een abortus voor. Hij was bezorgd dat de periode van drie maanden waarin Alice tijdens haar zwangerschap vemurafenib had gebruikt, bij de ongeboren baby misvormingen of andere gezondheidsproblemen zou kunnen veroorzaken.
Toen Alice 18 weken zwanger was, gingen zij en Pâl voor hun allereerste echo! De baby maakte het prima en er waren geen zichtbare bijwerkingen van het vemurafenib. Dit maakte het nog moeilijker om zelfs maar over hun beslissing na te denken, maar ze besloten de zwangerschap voort te zetten en een nieuw leven in hun gezin te verwelkomen. Dit nieuwe avontuur bracht nieuwe beproevingen met zich mee. Vanaf het moment dat ze ontdekte dat ze zwanger was, nam ze geen vemurafenib meer in. Alice en Pâl wachtten bij elke echo vol spanning af, maar elke keer bleek de kleine sterk en gezond te groeien. Alice daarentegen ging snel achteruit. Haar loopvermogen nam snel af. Eerst waren het krukken, daarna een loopstoel en vervolgens de rolstoel. Ze viel af en kreeg al bij de minste beweging last van kortademigheid. Werken was voor Alice geen optie meer; in mei 2017 ging ze met ziekteverlof.
Dr. Tzoulis maakte zich zorgen toen Pâl Alice in september 2017 in zijn spreekkamer binnenreed. Ze had geen kracht meer over. Dr. Tzoulis belde snel haar verloskundige om te vragen of de bevalling binnenkort kon beginnen. Tot grote verrassing van sommigen hoorden de artsen dat ze bij een natuurlijke bevalling wellicht sneller zou herstellen. Dus dat werd het plan. De daaropvolgende zondag waren Alice en Pâl in het ziekenhuis om de bevalling op gang te brengen met Pitocin.
De zonneschijn na de storm
Op woensdag 27 september 2017 beviel Alice van een perfect en prachtig meisje, Marie. Nu Marie er was en gezond was, en Alice een natuurlijke bevalling zonder complicaties had gehad, gingen haar artsen meteen weer aan de slag met de behandeling van de ECD. De dag na de bevalling onderging Alice een MRI-scan om de schade te beoordelen die de maanden zonder behandeling hadden veroorzaakt. Het zag er vreselijk uit: op de scan waren nieuwe laesies zichtbaar. Ze kreeg onmiddellijk weer vemurafenib toegediend, maar niemand wist of het deze keer wel zou aanslaan.
Tegen alle verwachtingen in bleek het vemurafenib te werken. Bij haar controles na drie en zes maanden meldde dr. Tzoulis ingrijpende veranderingen op de scans. Ze knapt langzaam op dankzij de medicatie, dagelijkse lichaamsbeweging, fysiotherapie en haar natuurlijke liefde voor en streven naar een gezond leven.
Alice’s streven naar een gezond leven en haar liefde voor Marie hebben haar lichamelijke conditie alleen maar ten goede gekomen. “Marie is het beste wat me ooit is overkomen. Ze lacht altijd en fleurt mijn dag op,” zegt Alice stralend.
Bij haar laatste controle op 23 augustus 2018, amper 11 maanden na de geboorte van Marie, is de ECD inactief! Alice zei: “Pål, Marie en ik vormen nu een klein gezinnetje, iets waarvan ik dacht dat het nooit zou gebeuren. Marie zal pas beseffen hoe bijzonder ze is als ze ouder wordt.”
Geef de hoop nooit op.


