Το αγόρι με τη νόσο Erdheim-Chester

Σε έναν 15χρονο διαγνώστηκε ένας εξαιρετικά σπάνιος καρκίνος του αίματος που εμφανίζεται κυρίως σε ενήλικες, και κατάφερε να επιβιώσει για να διηγηθεί την ιστορία του

Από την Elizabeth S. Anderson, ECD Global Alliance
13 Ιουλίου 2017

“Γνωρίζεις άλλους νέους ενήλικες που πάσχουν από τη νόσο Erdheim-Chester;” ρώτησα τον Μάικλ Όλιβερ σχετικά με την εξαιρετικά σπάνια ασθένειά του. “Κανέναν”, απάντησε.

Ο Μάικλ είναι πλέον 17 ετών, αλλά ήταν 15 όταν τελικά διαγνώστηκε με τη νόσο Erdheim-Chester (ECD). Η ECD είναι ένας πολύ σπάνιος τύπος καρκίνου του αίματος που μπορεί να προσβάλει διάφορα όργανα του σώματος, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου, και μπορεί να εξελιχθεί σε απειλητική για τη ζωή κατάσταση, ειδικά αν δεν αντιμετωπιστεί. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστο στην περίπτωση του Μάικλ είναι ότι αποτελεί έναν από τους ελάχιστους νέους ενήλικες και παιδιά που πάσχουν από μια νόσο που προσβάλλει κυρίως άνδρες και γυναίκες μέσης ηλικίας. Αυτό καθιστά τη διάγνωση της ECD στον Μάικλ ακόμη πιο σπάνια από ό,τι συνήθως.

Ο νεαρός Stafford, που σήμερα ζει στη Βιρτζίνια, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, ζει τη ζωή ενός κανονικού εφήβου που προετοιμάζεται να σπουδάσει νοσηλευτική στο πανεπιστήμιο. Του αρέσει να περνάει χρόνο με τα τρία μικρότερα αδέλφια του, παίζει μπάσκετ και έχει μάλιστα το δικό του σκυλάκι, το Ghost, ένα μείγμα τσιουάουα και μπιτσόν, το οποίο φροντίζει με μεγάλη χαρά. Από μικρός, ο Μάικλ ήταν πολύ άρρωστος. Ωστόσο, σήμερα η κατάσταση της ECD του είναι σταθερή, χάρη στη συμμετοχή του σε μια κλινική δοκιμή φαρμάκου.

“Είχαμε πάει στον παιδίατρό του από τότε που ήταν δώδεκα ετών, επειδή ο Μάικλ άρχισε να παρουσιάζει κάποια πολύ περίεργα συμπτώματα”. Η μητέρα του Μάικλ, Τζέσικα Κολόν, θυμάται πώς ξεκίνησε η πορεία προς τη διάγνωση της ECD. “Ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Τρέχοντας συνεχώς, ήταν πάντα σε κίνηση, οπότε ο παιδίατρος το απέδωσε απλώς στους πόνους της ανάπτυξης και στο γεγονός ότι ήταν έφηβος.”

Ο Μάικλ υπέφερε από εξουθενωτικούς πονοκεφάλους, ζάλη όταν ασκούνταν, πόνο στα οστά και έχανε βάρος, παρά τις προσπάθειες τόσο του ίδιου όσο και της μητέρας του να διασφαλίσουν ότι αύξανε την πρόσληψη πρωτεϊνών. Από όλα τα συμπτώματα που αντιμετώπιζε ο Μάικλ, αυτό που ανησυχούσε περισσότερο τη Τζέσικα ήταν η ποσότητα νερού που έπινε. Θυμάται: “Άρχισε να πίνει γαλόνια νερού. Έτσι, σκέφτηκα ότι ίσως θα έπρεπε να κάνει εξετάσεις για διαβήτη, αλλά ο παιδίατρος είπε ότι δεν είχε τίποτα”.”

Τελικά, την Πρωτοχρονιά του 2015, ο πόνος και η αδιαθεσία του Μάικλ έφτασαν σε ανυπόφορα επίπεδα και η Τζέσικα πήγε τον γιο της σε ένα κέντρο επείγουσας περίθαλψης. Ομολογεί: “Απλώς ικέτευσα την υπαλληλό του κέντρου. Της είπα: ”Σε παρακαλώ, βοήθησέ με! Δεν ξέρω τι έχει ο γιος μου, αλλά κάτι δεν πάει καλά!» Αυτή τη φορά, η ιατρός την άκουσε.

Θα περνούσαν μήνες μέχρι οι γιατροί να καταλήξουν στην απίθανη, αλλά βέβαιη διάγνωση της ECD για τον Μάικλ, αφού πραγματοποίησαν βιοψίες της υπόφυσης και του εγκεφαλικού όγκου αργότερα εκείνη τη χρονιά. Την Ημέρα της Μητέρας του 2015, όταν η Τζέσικα βρισκόταν στο νοσοκομείο με το μικρότερο παιδί της λόγω καρδιακού προβλήματος και μετά τη δεύτερη βιοψία εγκεφάλου του Μάικλ, επιβεβαιώθηκε η ECD.

Η Τζέσικα περιγράφει την αντίδραση του Μάικλ στη διάγνωση. “Θυμάμαι πολύ καλά όταν ο Μάικλ είπε: ‘Τουλάχιστον ξέρω ότι δεν είμαι τρελός. Κάτι δεν πάει καλά με μένα. Χαίρομαι που είμαι εγώ και όχι ο αδελφός μου και η αδελφή μου, γιατί είμαι αρκετά δυνατός για να το αντιμετωπίσω αυτό.’”

Από τη στιγμή που άρχισε να αρρωσταίνει, μέχρι την ένταξή του σε μια κλινική δοκιμή για θεραπεία το 2016, ο Μάικλ αγωνιζόταν να προσαρμοστεί στις αλλαγές που η ασθένεια αυτή επέβαλε στη ζωή του. Όταν τελικά του δόθηκε η διάγνωση, οι γιατροί του τον έβαλαν σε αγωγή με στεροειδή και χημειοθεραπεία. Πίστευαν ότι αυτό θα βοηθούσε στην εξάλειψη του καρκίνου, αλλά η κατάστασή του μόνο επιδεινώθηκε. Πριν από τη θεραπεία, μπορούσε να συμμετέχει στο μπάσκετ, στο ποδόσφαιρο και στο σχολείο. Καθώς η ασθένειά του εξελισσόταν, οι νοσηλείες για βιοψίες αυξάνονταν και ακολουθούσαν φαρμακευτικές αγωγές για τη θεραπεία της νόσου, αναγκάστηκε να σταματήσει τον αθλητισμό και έχασε τόσες πολλές μέρες από το σχολείο που κινδύνευε να μην ολοκληρώσει το λύκειο. Ο Μάικλ θυμάται πώς ήταν να είναι τόσο άρρωστος. “Θα έλεγα ότι εκείνη η περίοδος ήταν πιθανώς η χειρότερη που έχω βιώσει ως προς την ασθένειά μου. Ήταν δύσκολο, γιατί τα φάρμακα με έκαναν ευαίσθητο και, επιπλέον, πήρα πολύ βάρος.”

Ευτυχώς, τα πράγματα βελτιώθηκαν. Ένας φίλος της οικογένειας έφερε σε επαφή τη Τζέσικα και τον Μάικλ με τον γιατρό Έλι Λ. Ντάιμοντ του Κέντρου Παραπομπών της ECD Global Alliance, που εργάζεται στο Κέντρο Καρκίνου Memorial Sloan-Kettering. Ο Δρ Ντάιμοντ συμβουλεύτηκε τους γιατρούς του Μάικλ σχετικά με την αλλαγή του θεραπευτικού του σχεδίου σε μια πειραματική θεραπεία ακριβείας. Η νέα θεραπεία παρουσίαζε θετικά αποτελέσματα σε ενήλικες ασθενείς και ο Δρ Diamond πίστευε ότι αυτή θα μπορούσε να είναι μια καλή επιλογή για τον Michael.

Ο Μάικλ ακολουθεί την πειραματική θεραπεία μέσω του Children’s National Medical Center στην Ουάσινγκτον, D.C. εδώ και πάνω από ένα χρόνο και αναφέρει αισιόδοξα αποτελέσματα. Ο Μάικλ αναφέρει με ενθουσιασμό: “Είναι το καλύτερο πράγμα. Είναι εκπληκτικό. Είναι στοχευμένη. Έτσι, τα συμπτώματα έχουν μειωθεί σημαντικά, ενώ οι όγκοι στα πόδια μου έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και οι όγκοι στον εγκέφαλό μου παραμένουν σταθεροί, οπότε είναι καταπληκτικό.”

Η ECD Global Alliance (ECDGA), ο μοναδικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός που αφιερώνεται στην υποστήριξη των ατόμων που πάσχουν από ECD, έχει καταγράψει μόλις 16 ασθενείς με ECD που έχουν διαγνωστεί από παιδίατρο, από ένα σύνολο 442 περιπτώσεων. Η ECD δεν είναι μια ασθένεια που, κατά την άποψη των ερευνητών, προσβάλλει συχνά τα παιδιά· ωστόσο, σχετίζεται με την ιστιοκυττάρωση των κυττάρων του Langerhans (LCH), η οποία συναντάται συχνά στα παιδιά. Υπάρχει η πεποίθηση ότι η ECD ενδέχεται να είναι πιο διαδεδομένη από ό,τι αναφέρεται, λόγω λανθασμένων διαγνώσεων, καθώς τα συμπτώματά της μπορούν να αποδοθούν σε άλλες ασθένειες. Ως εκ τούτου, ενδέχεται να υπάρχουν περισσότερα παιδιά και έφηβοι που πάσχουν από ECD από ό,τι πιστεύεται.

Η Alliance χρηματοδοτεί ερευνητικά προγράμματα και ετήσια συμπόσια με σκοπό να φέρει σε επαφή ιατρικούς επαγγελματίες που διαθέτουν γνώσεις και ενδιαφέρον για την ECD, ώστε να προωθηθεί η κατανόηση και η θεραπεία της νόσου. Χάρη στους πόρους της ECDGA, ο φίλος της οικογένειας κατάφερε να ανακαλύψει τον Δρ. Diamond, ενώ χάρη στον οργανισμό τόσο ο Michael όσο και η Jessica κατάφεραν να βρουν συναισθηματική υποστήριξη από την κοινότητα των μελών του οργανισμού.

Αν και ο Μάικλ δεν έχει έρθει ποτέ σε επαφή με άλλο νεαρό ασθενή με ECD, βρήκε στήριξη μέσω μιας αλληλογραφίας με έναν άλλο ενήλικα ασθενή με ECD. Η Τζέσικα μιλάει για αυτή τη σχέση: “Ήταν αλληλογράφοι. Στέλνανε email ο ένας στον άλλο συνεχώς. Απλώς αποφάσισαν να γράφουν ο ένας στον άλλο και, πριν το καταλάβεις, ανταλλάσσαν συνεχώς email καθ” όλη τη διάρκεια της θεραπείας τους. Και δεν μιλούσαν απαραίτητα για την ECD, αλλά απλώς για τη ζωή. Και εκείνη την εποχή, αυτό τον βοήθησε πραγματικά πολύ, γιατί ο Μάικλ ήταν πολύ καταθλιπτικός. Περνούσε τόσα πολλά, και μου ήταν δύσκολο να του μιλήσω, γιατί δεν ήξερα πώς ένιωθε.»


Η Τζέσικα βρήκε επίσης παρηγοριά μιλώντας με άλλους φροντιστές μέσω της “Ομάδας Φροντιστών ECD” της ECDGA, μιας διαδικτυακής κοινότητας συνομιλίας που αποτελείται από φροντιστές ECD με σκοπό την αμοιβαία υποστήριξη. Η Τζέσικα εξηγεί γιατί η διαδικτυακή ομάδα υποστήριξης της ήταν χρήσιμη. «Υπήρχαν στιγμές που απλά δεν ήξερα τι να κάνω πια. Και αν δεν ήταν οι συζητήσεις που είχα μαζί τους αργά το βράδυ, θα έπεφτα για ύπνο κλαίγοντας σχεδόν κάθε βράδυ. Όμως, με βοήθησαν πάρα πολύ.»

Εκτός από τη χρηματοδότηση της έρευνας, τη διοργάνωση ιατρικών συμποσίων και τη διευκόλυνση των επαφών μεταξύ των ιατρικών κοινοτήτων, των ασθενών και των φροντιστών που ασχολούνται με την ECD, η ECDGA διοργανώνει επίσης ένα ετήσιο συνέδριο με τίτλο «Συνάντηση Ασθενών και Οικογενειών», το οποίο έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα και προάγει την αλληλεγγύη. Ο Michael και η Jessica ανυπομονούν να παρευρεθούν στην εκδήλωση τον ερχόμενο Οκτώβριο στη Νέα Υόρκη και να συναντήσουν για πρώτη φορά άλλους ανθρώπους που πάσχουν από αυτή την εξαιρετικά σπάνια ασθένεια.

Η εμπειρία του Μάικλ και της Τζέσικα με την ECD ήταν περίπλοκη και επίπονη, αλλά και οι δύο έχουν αντλήσει σημαντικά μαθήματα ζωής από όσα έχουν περάσει. Ο Μάικλ ανακάλυψε νέα επίπεδα δύναμης και επιμονής. Συμβουλεύει: “Συνειδητοποίησα ότι μπορώ να κάνω περισσότερα πράγματα από όσα νομίζω ότι μπορώ. Και θα μπορούσα να πω το ίδιο και στα αδέλφια μου. Θα μπορούσα κάλλιστα να μην είχα τελειώσει ποτέ το λύκειο, αλλά τα κατάφερα. Έτσι, άρχισα να λέω στα αδέλφια μου: ”Μην αποδέχεστε την ήττα”».”

Η Τζέσικα έχει επίσης αποδεχτεί μια νέα αντίληψη για την επιμονή ως μητέρα. Συμβουλεύει άλλους γονείς που αντιμετωπίζουν ένα σοβαρά άρρωστο παιδί: “Ακόμα κι αν πάτε το παιδί σας στον γιατρό, και ακόμα κι αν σας λένε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αλλά εσείς αισθάνεστε πραγματικά, ειλικρινά, ότι κάτι δεν πάει καλά – μην τα παρατήσετε. Απλά ακολουθήστε το ένστικτό σας και μην τα παρατήσετε. Μην αποδεχτείτε ποτέ ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, μέχρι να εξαντλήσετε πραγματικά κάθε επιλογή και να έχετε κάνει πραγματικά κάθε εξέταση και τα πάντα”.”

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τη νόσο Erdheim-Chester ή πιστεύετε ότι εσείς ή κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο ενδέχεται να πάσχει από ECD, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.Erdheim-Chester.org. Ο ιστότοπος της ECD Global Alliance αποτελεί την κορυφαία πηγή πληροφοριών για ασθενείς, συγγενείς και επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου, που τους επιτρέπει να επικοινωνούν μεταξύ τους και να λαμβάνουν βοήθεια στον αγώνα κατά της νόσου Erdheim-Chester.